Ik heb chronisch pijn, al heel lang.
Ik wil hier stukje bij beetje vertellen hoe dat is voor
mij, maar zeer zeker ook voor de mensen om mij
heen.
Dat mijn pijn hun leven ook zeer beïnvloed is iets
waar veel mensen niet bij stilstaan.
Ik wil hier stukje bij beetje vertellen hoe dat is voor
mij, maar zeer zeker ook voor de mensen om mij
heen.
Dat mijn pijn hun leven ook zeer beïnvloed is iets
waar veel mensen niet bij stilstaan.
Het is een beetje ingewikkeld om uit te leggen wat er precies met mijn arm mis is.
Ik heb er 5 operaties aan gehad in het Dijkzigt in Rotterdam, nu heet het Erasmus MC.
De eerste twee keer zijn er knobbeltjes weggehaald en spierweefsel.
Daarna kreeg ik de ene peesontsteking na de andere. Ik heb diverse injecties gehad,
wat niet erg hielp.
Er werd besloten een operatie te doen, waarbij er meer ruimte werd gemaakt in de
peesschede van mijn duim, zodat de pees meer ruimte heeft om te bewegen. Hierdoor
zouden de ontstekingen minder kunnen ontwikkelen.
Op zich was deze operatie geslaagd en ik had minder vaak een ontsteking.
Helaas was mijn pech dat door de vele operaties er veel littekenweefsel gekomen was
en hierdoor er een zenuw klem kwam te zitten.
Ik heb hier zo lang mogelijk mee door gewerkt, tot ik het echt niet meer kon.
Ik heb me op 11-10-2004 ziek moeten melden. Ik ging er toen nog vanuit dat het
voor een week of 3 zou zijn.
Na overleg met 3 plastisch chirurgen en een aantal onderzoeken is besloten een
pijnzenuw door te snijden. Deze operatie had een slagingskans van 80%.
Doordat de pijnzenuw niet meer werkt, zou ik van mijn pijn af komen.
20-04-2005 is de operatie gedaan.
Na twee dagen kreeg ik pijn dat was niet te doen, mijn arm werd ook gloeiend heet
afwisselend met steenkoud. We zijn naar de huisarts gegaan en die had overlegd
met het Dijkzigt. Ik kreeg zware medicijnen die ik in heel rap tempo moest opbouwen.
Ik slik ze nog steeds, wel iets hogere dosering dan toen ik ermee begon.
Ik zit duidelijk aan de kant van 20%...Ik zou ook fysiotherapie krijgen na de operatie,
maar door de hoeveelheid pijn is dit er nooit van gekomen.
In december 2006 moest ik overstappen op morfine, de pijn was anders niet te
onderdrukken.
Mijn humeur was ook doorlopend ver beneden peil, wat absoluut niet leuk was voor
mijn gezin.
Mijn gezin steunt me onvoorwaardelijk en houden rekening met de onredelijke buien
die ik wel eens heb.
Na de operatie heb ik zenuwpijn en fantoompijn, wat mensen met geamputeerde
ledematen ook hebben, dit klinkt heel raar, want ik heb mijn arm nog wel en kan hem
ook gebruiken. Bij het minste geringste wat ik doe, heb ik ontstekingen in mijn arm
zitten.
Ik heb er 5 operaties aan gehad in het Dijkzigt in Rotterdam, nu heet het Erasmus MC.
De eerste twee keer zijn er knobbeltjes weggehaald en spierweefsel.
Daarna kreeg ik de ene peesontsteking na de andere. Ik heb diverse injecties gehad,
wat niet erg hielp.
Er werd besloten een operatie te doen, waarbij er meer ruimte werd gemaakt in de
peesschede van mijn duim, zodat de pees meer ruimte heeft om te bewegen. Hierdoor
zouden de ontstekingen minder kunnen ontwikkelen.
Op zich was deze operatie geslaagd en ik had minder vaak een ontsteking.
Helaas was mijn pech dat door de vele operaties er veel littekenweefsel gekomen was
en hierdoor er een zenuw klem kwam te zitten.
Ik heb hier zo lang mogelijk mee door gewerkt, tot ik het echt niet meer kon.
Ik heb me op 11-
Na overleg met 3 plastisch chirurgen en een aantal onderzoeken is besloten een
pijnzenuw door te snijden. Deze operatie had een slagingskans van 80%.
Doordat de pijnzenuw niet meer werkt, zou ik van mijn pijn af komen.
20-
afwisselend met steenkoud. We zijn naar de huisarts gegaan en die had overlegd
met het Dijkzigt. Ik kreeg zware medicijnen die ik in heel rap tempo moest opbouwen.
Ik slik ze nog steeds, wel iets hogere dosering dan toen ik ermee begon.
Ik zit duidelijk aan de kant van 20%...Ik zou ook fysiotherapie krijgen na de operatie,
maar door de hoeveelheid pijn is dit er nooit van gekomen.
In december 2006 moest ik overstappen op morfine, de pijn was anders niet te
onderdrukken.
Mijn humeur was ook doorlopend ver beneden peil, wat absoluut niet leuk was voor
mijn gezin.
Mijn gezin steunt me onvoorwaardelijk en houden rekening met de onredelijke buien
die ik wel eens heb.
Na de operatie heb ik zenuwpijn en fantoompijn, wat mensen met geamputeerde
ledematen ook hebben, dit klinkt heel raar, want ik heb mijn arm nog wel en kan hem
ook gebruiken. Bij het minste geringste wat ik doe, heb ik ontstekingen in mijn arm
zitten.
