Hechtingsstoornis Persoonlijk

Dit is heel moeilijk, het is een relaas vol problemen, twijfels en onmacht. Toch vind ik het belangrijk dat mensen meer over dit probleem weten. Ik ben niet meer op zoek naar begrip en steun van andere mensen, maar misschien anderen die in dezelfde situatie zitten wel.

Mijn dochter Dominique heeft hechtingsstoornis.
Ze hecht zich niet aan mensen en dingen, alles en iedereen is vervangbaar.
Degene die neutraal naast haar staan, kunnen goed met haar omgaan, maar zij kunnen haar emotioneel niet raken. Je kunt echt geen liever en leuker kind hebben dan haar.
Ze heeft een geweldig gevoel voor humor. Maar ja, dat is voor de oppervlakkige contacten....


Ik ben haar moeder en uiteraard zeer emotioneel bij haar betrokken. Het is een spel van vragen en afstoten. Pas vanaf haar zevende jaar mag ik haar knuffelen zonder dat ze meteen naar de andere kant van de kamer vliegt. Het liefst heeft ze dat ik achter haar sta, zodat we geen oogcontact hebben. Vaak kwam ze naar me toe om een knuffel en ging ze aan me hangen, als ik niet reageerde ging het goed, knuffelde ik terug, was het mis.

Dominique woont niet meer bij mij, dat is de moeilijkste beslissing uit mijn leven geweest. Het ging niet meer, al heel lang niet, maar hoe kun je met vrede beslissen om je kind van net 6 jaar oud niet meer bij je te laten wonen en er volledig achter staan? Ik heb geprobeerd het aan mensen uit te leggen en die oordeelde gelijk dat hun kinderen ook wel eens onhandelbaar waren. Natuurlijk is dat zo, mijn zoon Eddy heeft ook vervelende perioden, maar het is zo anders. Met je kind heb je contact, maar als dat er niet is, als ze niet voelen wat gevolgen zijn, omdat hun gevoelswereld geblokkeerd is, dan is het verdomde moeilijk.

Toen Dominique 2 jaar was heb ik een pedagoge geraadpleegd. Zij ging met mij aan de slag, ik vond dat zo krom. Zij vond dat mijn benadering naar Dominique toe moest veranderen, terwijl ik vond dat Dominique een probleem had en niet ik.
Uiteraard vertoonde Dominique geen afwijkend gedrag bij de pedagoge. Dus daar schoten we niks mee op.

We hebben nog jaren doorgemodderd waardoor ik ging twijfelen aan mezelf of ik het werkelijk zo fout deed. Maar ondertussen had ik het gevoel dat dit echt niet normaal meer was. Ze was een kleine tiran die een geweldige agressie in zich had. Ze kwam zo gefrustreerd over, ik had het echt met haar te doen. Ze kan zich maar op een manier uiten en dat is met veel geweld, fysiek of met heel veel gekrijs.

Ik heb jeugdzorg gebeld en ik kwam op een wachtlijst.........tjonge wat een hulp. Na een paar maanden weer gebeld en gezegd dat het niet ging, dat ik dikke boeken naar mijn hoofd gegooid kreeg van mijn 5-jarige dochter omdat haar glas 10 cm verkeerd stond voor haar idee. Te idioot voor woorden, maar dat soort kleine dingen zijn al aanleiding voor uren drama hier.

Ze mocht naar het RIAGG en werd daar geobserveerd en later gesprekken met mij. Toen ik binnenkwam zakte de moed in mijn schoenen.
Degene die ons behandelde was een meisje van ongeveer 20 jaar, Pfff, wat weet zij nou??
Na Dominique drie keer gezien te hebben wist ze genoeg zei ze, ja daag.
Ik ben heel boos geworden en heb een fatsoenlijk onderzoek geëist.
Die kwam er en na een paar maanden kwam de uitslag:
Hechtingsstoornis.
Een maand later zat ze op KJPD (Kinder- en Jeugd Psychiatrische Dagbehandeling)
Aha,bedankt pedagoge van drie jaar terug.......

KJPD, aparte periode met nare nasmaak.....
Zij kregen het wel voor elkaar contact met haar te krijgen. Ze zouden eerst drie maanden haar vertrouwen winnen en dan konden ze met haar werken aan het probleem.
Ondertussen kreeg ik twee wekelijks begeleidingsgesprekken. Maar als er niks veranderde kon ik praten om het te verwerken, maar verwerken kun je pas als een nare periode over is, dit is niet over, dus weinig verwerken..
Op zich was het heel goed voor Dominique daar. Vaste tijden, vaste regels, geen vakanties, geen onverwachtse dingen, dezelfde handelingen en rituelen, perfect.

KJPD een jaar later........
Intussen woont Dominique niet meer bij mij, maar bij haar vader.
Daar gaat het wel goed, tja, oppervlakkig contact.
Mede dankzij de gesprekken tussen mijn ex en KJPD is er besloten dat Dominique naar het reguliere onderwijs mag. Dit werd mij mede gedeeld en ja, ik had gelijk, je krijgt geen contact met haar.

Mocht ze over een paar jaar weer problemen krijgen dan konden we bellen en ik had ook nog recht op nazorg.
Nazorg????????
Steek maar in je r...!!
Bedankt hulpverlening. Ik ben er mee opgeschoten dat ik niet gek ben, dat mijn kind inderdaad een probleem heeft, maar ze kunnen haar niet helpen.
Bedankt pedagoge, bedankt consultatiebureau, bedankt huisarts, bedankt KJPD, bedankt ex-man, bedankt iedereen.....

Als men het eerder had erkend had er nog wel hoop geweest.
Niet alleen is mijn kind weg bij me, nu is ook de hoop op genezing weg, ik weet niet wat meer pijn doet.

Ik hoop dat als ze 15 jaar is zelf hulp kan en wil zoeken, dat ze misschien begeleiding zoekt om zich te uiten op een goede manier.


Wat als dat niet gebeurd?
Wat als ze een vriendje krijgt of erger kinderen waar ze zich niet aan kan hechten?
Wat als ze nooit innerlijke rust vind waar ze ook is?
Wat als ze nooit echt gelukkig wordt?


Dit is mijn kind,mijn lieve schat met een heel groot probleem. Ja,ieder kind is wel eens dwars en vervelend en agressief,maar de meeste kinderen zitten lekker in hun vel,
mijn kind niet...