Veel te vroeg en heel erg onverwachts hebben wij afscheid moeten nemen van Moos.

Eind maart 2007 heeft hij een hevige pijnaanval gehad. De pijn zat bij zijn heup of onderrug. De dierenarts had hem pijnstillers gegeven en dan moesten we kijken hoe het met hem ging.
Na 2 dagen ging het wel weer gelukkig. Hij speelde wel minder, maar heeft weinig laten merken van erge pijn.

Tot 21 mei 2007.
's Avonds gilde hij weer alles bij elkaar van de pijn en liep hij niet meer. We hebben hem pijnstillers gegeven. De volgende ochtend had hij nog meer pijn en we konden hem om half 9 naar de dierenarts brengen en daar laten voor verder onderzoek.
Hij had slijtage aan zijn rug en heeft daardoor extra botgroei gehad aan zijn ruggewervel. Hierdoor kwamen zenuwen klem te zitten. De hoop was dat als de wervels met elkaar verbonden zouden zijn, hij ook geen pijn meer zou hebben.
We hebben zwaardere pijnstillers gekregen voor hem en zijn met Moos naar huis gegaan.

Woensdagochtend was een drama, Moos reageerde totaal niet op de pijnstiller, hij kon niet lopen en verging van de pijn.
Ik heb de dierenarts gebeld en ik kon valium voor hem halen.
Hij mocht meteen 4 tabletten, om 14:00uur nog 2 en 's avonds weer 2.

Na de 4 tabletten heeft hij naar buiten kunnen strompelen om eindelijk te kunnen plassen.
Na uitrusten kon hij weer terug naar binnen.
Dit is het laatst wat Moos heeft kunnen lopen, de pijn kwam snel weer opzetten en was onmenselijk om aan te zien.
De dierenarts had met een specialist gesproken en die zei dat er veel meer aan de hand was met zijn rug, omdat ze anders niet zo'n pijn hebben.

Een operatie was te riskant en er zat geen garantie op dat Moos van de pijn af zou zijn.

En toen moesten Dennis en ik kiezen...gaan we ten kosten van Moos door of gaan we beslissen om hem te verlossen van zijn pijn.
Hij zou nooit meer mogen springen, traplopen of spelen. Alleen maar recht vooruit wandelen of misschien zwemmen.
Dit vonden wij geen leven voor een jonge hond.
Hij is altijd lief geweest voor ons, dit verdiende hij niet. We hebben gekozen voor wat het beste is geweest voor Moos, hoe moeilijk die beslissing ook was.

's Middags om half 5 is Moos ingeslapen met ons vieren om zich heen, zijn gezinnetje die hem onbeschrijflijk veel mist.
Ik vind het heel knap van de kinderen dat ze dit voor Moos hebben gedaan.

Nu zitten we met een groot gat in ons gezinnetje.
We hebben Guusje nog, die is dagen van slag geweest, wilde niet spelen uit gemis van Moos.
Gelukkig heeft Moos Guusje goedgekeurd, maar wat was het moeilijk om Guus te zien liggen en Moos niet...

We kunnen onze draai nog niet vinden en hebben nog teveel pijnlijke momenten, maar het is ook nog maar 4 dagen geleden.

Van Moos zijn mand maken we achter in de tuin een plantenbak waar we mooie plantjes en bloemetjes inzetten voor Moos.